Waar ligt de oorsprong van elektronische popmuziek en synthesizers?

Antwoord

Electronische muziek is ouder. Een goed vertrekpunt is Mark Brend, Strange Sounds: Offbeat Instruments and Sonic Experiments in Pop (London, Backbeat, 2005). Hoewel dat werk geenszins volledig is, geeft het wel een goede inleiding.

Oudere voorbeelden van muziek met electronische instrumenten zijn o.a. de theremin (1919), de ondes-marthenot (een soort theremin met pianoklavier, 1928) die allebei vooral voor klassieke muziek werden gebruikt. Electrisch versterkte en vervormde gitaren en lapsteels (1932), maar ook de Fender Rhodes electische piano (1946) werden gebruikt voor meer populaire muziek, zij het dat die meestal niet als 'electronische muziek' werden bestempeld omdat ze altijd met andere instrumenten werden gecombineerd.

Een pioniersrol was alleszins weggelegd voor de BBC Radiophonic Workshop, die in de jaren 1950 experimenteerde met electronische bronnen voor het maken van geluidseffecten en jingles. Delia Derbyshire maakte in dat geluidslaboratorium in 1963 wat vaker als het eerste 'electronische muziekstuk' wordt bestempeld, de themamuziek van de televisiereeks Doctor Who - louter met oscillatoren en radioruis, zonder enig traditioneel instrument in de mix. Er waren wel al minder gekende voorlopers, met o.a. de Musique Concrète van het Franse RDF-lab van Pierre Schaeffer (1948, met een muziekstuk opgebouwd uit trein- en spoorgeluiden), het WDR-lab in Keulen van Karlheinz Stockhausen (1953, de eerste om te werken met louter electronisch opgewekte geluiden en om de term 'synthesizer' te gebruiken), experimenten in Japan en de VS (met name Columbia-Princeton).