Wie treft het meeste schuld in het conflict tussen de Palestijnen en de Israeli's?

Antwoord

U heeft helaas gelijk, dat conflict dreigt nog lang aan te slepen, zeker zo lang als de VS om politieke redenen Israël de hand boven het hoofd houdt in plaats van de druk op te voeren om tot een oplossing en een duurzame vrede te komen.

In dergelijk nu al meer dan 60 jaar aanslepend conflict iemand de schuld geven, een van beide partijen als schuldige aanwijzen, is niet realistisch. Er zijn aan beide kanten veel fouten gemaakt en misdaden gepleegd. Dat de politiek en militair machtigste partij, de staat Israël, daarbij meer en feller in de fout ging dan de zwakkere partij, is niet verwonderlijk. Draai de rollen om en je krijgt hoogstwaarschijnlijk ook op dat vlak een omkering.

Wie in deze onverkwikkelijke zaak iemand als dé schuldige aanwijst doet dat vanuit een bepaalde politieke en ideologische overtuiging en/of sympathie met een van beide strijdende partijen. Je moet dus, als je oordeelt, duidelijk aangeven vanuit welke ideologische en politieke overtuiging dat gebeurt.

Zelf ben ik noch pro Israël, noch pro Palestina. Ik heb het niet zo begrepen op staten, al kun je natuurlijk niet zonder. Maar ik ben absoluut tegen discriminatie, onderdrukking, vrijheidsberoving, terrorisme en moord.

Historisch gezien is de creatie van de staat Israël, hoe begrijpelijk en verklaarbaar ook, een koloniaal gegeven. Ook al werd Palestina door gedreven zionisten voorgesteld als een "land zonder volk voor een volk zonder land", er leefden wel degelijk veel autochtonen en die werden na de oprichting van de joodse staat door joodse allochtonen met vaak zeer harde hand uit hun huizen en van hun gronden verdreven (zie daarover bijvoorbeeld Ilan Pappé - De etnische zuivering van Palestina). Je zou voor minder in opstand komen. En van het één bleef het andere komen. De staat Israël breidde zijn grondgebied uit, werd aanvankelijk wel eens door de internationale gemeenschap teruggefloten en stond bloot aan dreigementen vanwege Arabische landen. In 1967 viel Israël dan zelf maar preventief aan, de Zesdaagse Oorlog, waarin opnieuw terrein veroverd werd (de dreiging vanwege Arabische staten bleek achteraf gezien nogal mee te vallen, wat niet wegneemt dat ze door Israëli's als zeer reëel ervaren werd). En zo ging dat maar door, tot in de jaren 1980 in Israël extremistische politici aan de macht kwamen die de herinnering aan de Holocaust als wapen inzetten, Libanon aanvielen en wegkeken toen daar Palestijnse vluchtelingen afgeslacht werden (Sabra en Shatilla). Maar ook aan Palestijnse kant kregen voorspelbaar extremisten meer wind in de zeilen en namen de terreurdaden toe.

Het is hier niet de plaats om die hele ingewikkelde geschiedenis verder uit de doeken te doen; daar zijn al een paar bibliotheken over vol geschreven. Hier mag de vaststelling volstaan dat het een bijzonder complexe en zeer langdurige zaak is en dat beide partijen boter op het hoofd hebben.