Waarom verkozen de Vlaamse wevers Engelse wol voor het weven van laken? Waarin zat het kwaliteitsverschil?

Antwoord

Het was ook betere (en fijnere, maar vooral veel meer) wol dan bijvoorbeeld Welsche of Schotse wol. Het ging vooral over schapenrassen kleine Reylands en - in mindere mate - grotere Cotswolds en Lincolns. Rond 1000 vormden Engeland en Spanje de belangrijkse centra van schapenkweek en wolproductie. Dat voordeel werd angstvallig beschermd door protectionistische maatregelen en een strenge controle op het buitensmokkelen van schapen en wol.

Er werd ook veel belang gehecht aan de herkomstnaam van de wol, die als een kwaliteitsgarantie gold. Zo werd mindere wol uit Engeland, voornamelijk uit het Zuiden en uit Cornwall, niet geëxporteerd. De beste wol kwam uit Shropshire en Herefordshire, gevolgd door Lindsey en Cotswold - op enige afstand volgde de kwaliteit van de wol uit de Midlands.

Dat verklaart grotendeels het succes bij de Vlaamse lakenmakers en -handelaars:

• het was al een geselecteerde en gegarandeerde grondstof
• het had al een verkoopsargument mee (de herkomstnaam)
• Vlaamse schaapherders konden noch dezelfde kwaliteit (schapenrassen), noch dezelfde kwantiteit leveren. De Vlaamse wolindustrie groeide zo snel, dat de lokale productie van onbewerkte wol absoluut niet kon volgen. Men moest wel de grondstof importeren.

Men gebruikte wel degelijk ook Vlaamse, Bourgondische, Spaanse en andere wol, maar Engelse wol bleef toch het materiaal waar men het liefst mee wilde werken.