Waar is het beginpunt van ons universum?

Michaël, 18 jaar
30 januari 2012

Hallo, Ik ben Michaël Combel, ben afgestudeerd in chemie A2. Ik woon en werk nu als laborant in oostende. Ik vroeg mij af, als je naar de hemel kijkt met een peperdure telescoop, zegt men dat je terugkijkt in de tijd. Het licht van een ster aan de hemel kan al 100 lichtjaren onderweg zijn. 100 maal (300.000*60*60*24*365)= 94608*10^10km afstand van ons. Dus zijn sterren al een stukje ouder of zelfs dood tegen dat we ze onderzoeken. Dat geldt ook voor verre sterrenstelsels, maar als je nog dieper kunt kijken zie je de eerste sterrenstelsels ontstaan, nog dieper zie je de eerste sterren geboren worden en als je nog dieper kijkt zou je de eerste atomen zien ontstaan in reusachtige nevels. Ikzelf vind dit een prachtige feit, maar ik snap gewoon niet dat je overal op de aarde naar de hemel zou kunnen kijken en overal de eerste sterren kunt zien ontstaan en overal de eerste atomen kan zien ontstaan, zitten we dan ergens in het midden van ons universum of ergens aan het uiteinde. die bijgevoegde foto, willen ze hiermee echt een indruk geven over hoe onze universum eruit zou kunnen zien of is dit enkel om uitleg te kunnen geven over het ontstaan van onze sterrenstelsels. Gelooft u ook in andere universum(s) waar de 4 fundamentele krachten anders georiënteerd zouden kunnen liggen, een wereld waarin zwaartekracht sterker zou kunnen zijn. Alvast dank bij voorbaat voor het lezen van mijn vraag. groetjes uit Oostende

Antwoord


Het simpele antwoord op uw vraag is: hier en overal.  Het beginpunt van het universum, en ook de plaats waar het gebeurd is, is hier en overal.  Sindsdien is de tijd uitgebreid, en de ruimte ook, zodat dat ene punt in tijd en ruimte veel groter geworden is.

Het is toch niet moeilijk te begrijpen dat, wanneer we verder kijken, we ook verder in het verleden kijken, want de tijd die het licht nodig heeft om hier te geraken, is eindig.  We zijn daarom helemaal niet het centrum, wij zijn gewoon de plaats waar het voor ons 'vandaag' is.  En het is vanuit die vaststelling dat we moeten proberen te begrijpen wat ons waarnemen betekent.

Hoever kunnen we kijken?  Zover als we kunnen.  Omdat het heelal uitdijt, worden verdere gebieden moeilijker waarneembaar, want hun licht wordt steeds meer naar langere golflengten verschoven.  Het verste dat we in principe zouden kunnen waarnemen, is de oerknal zelf, en die informatie moet wel met de lichtsnelheid van ons afbewegen: toen was het hier immers ook oerknal, en wat we uit die diepten er nu van willen zien, moet zich even ver verwijderd hebben als het licht nodig heeft gehad om de afstand te overbruggen.

Maar waar wij nu de oerknal 'zien' (om technische redenen kunnen we eigenlijk net niet zover kijken), zijn ze inmiddels al zoveel ouder, en is het voor hen evenzeer 'vandaag', en kijken ze naar ons om te mijmeren over het verre verleden van de oerknal.  Het is allebei waar: niemand is centrum, en iedereen is centrum.

Op het laatste deel van uw vraag antwoord ik niet.  Eigenlijk vooral omdat ik er niet van houd dat het woord 'geloven' in die context gebruikt wordt.  En (eigenlijk hetzelfde) omdat ik het jammer vind dat 'geloven' zo vaak gelijk gesteld wordt met 'niet weten'.

Reacties op dit antwoord

  • 10/02/2012 - Michaël (vraagsteller)

    Wel In 2001 hebben ze toch die apparaat WMAP de lucht in geschoten, om de achtergrondstraling in beeld te brengen die we vanuit alle hoeken ontvangen. Op de kaart die WMAP in beeld bracht was er een "koudspot" te zien in de rechter-onderkant, een plaats waar die achterblijvende straling niet tot ons komt. tijdens de bigbang spreken ze toch over een point of singularity, een moment waarin alle energie gelijk verspreid word in die kleine universum en het universum daarna begon uit te zetten. Dit verklaart dat al het energie overal gelijk verspreid is in het universum, dus ook die achtergrondstraling. Hoe komt het dan dat WMAP toch die koude plaatsen vertoond. En waarom is zwaartekracht zo zwakker dan de andere 3 fundamentele krachten? alvast bedankt voor uw antwoord

  • 10/02/2012 -  (wetenschapper)

    De reden waarom WMAP werd gelanceerd, was juist om de afwijkingen van perfecte gelijkmatigheid van de straling te bestuderen. Indien het heelal perfect gelijkmatig zou zijn, dan wordt het moeilijk om te begrijpen dat er structuren zoals sterrenstelsels in zijn gegroeid! De redenering gaat als volgt. Zolang de straling zo heet was dat alle materie geladen was (geen neutrale atomen, maar ongebonden atoomkernen en elektronen), was er een sterke interactie tussen materie en straling, want licht wordt afgebogen door ladingen. Eens de materie neutraal was geworden (na 400 duizend jaar) had de straling er geen vat meer op, en konden kleine dichtheidscontrasten in de massaverdeling zich door gravitatie gaan ontwikkelen tot sterrenstelsels. Dat betekent dan dat die dichtheidscontrasten toen ook in de straling (die eerst met de materie in evenwicht was) moesten bestaan, en vermits die straling sindsdien niets anders gedaan heeft dan expanderen, moeten ze er nu nog zijn. Op die manier kon WMAP de beginvoorwaarden bestuderen van waaruit sterrenstelsels zijn ontstaan. Waarom de gravitatiekracht zoveel zwakker is dan alle andere, weten we niet. Maar er wordt naar gezocht!

Enkel de vraagsteller en de wetenschapper kunnen reageren op een antwoord.

Zoek andere vragen

© 2008-2022
Ik heb een vraag wordt gecoördineerd door EOS vzw